Vrijdagmorgen mochten we, naar aanleiding van een eerder uitgebrachte offerte, een presentatie houden bij een potentiele klant. Nu is het in sommige gevallen, zeker wanneer er een kledingcommissie is, handiger om de kleding te presenteren in plaats van op een rekje mee te nemen. En in enkele van die "sommige gevallen" gaat Lara dan mee als paspop. Ik laat dan dus gewoon "in het echie" zien hoe onze kleding eruit ziet en kan desgewenst combinaties aantrekken die een klant zelf nog kiest uit het meegebrachte assortiment. Uiteraard wordt zo'n presentatie tot in detail voorbereid en heb ik alles van tevoren al een keer of tig aangehad. Donderdagmiddag moest ik alleen nog even snel een mooie panty scoren. Zo gerend, zo gezegd, zo gedaan. Waarom ik zo gerend er voor zet? Laar had haast donderdag aangezien er nog heel veel ander werk op haar lag te wachten. Maar goeie genade, toen ik me vrijdagmorgen om stond te kleden naast de vergaderzaal waar de presentatie plaats vond, kreeg ik eerst een rooie kop en toen bijna de slappe lach.

 

Met de nodige zorg de goede huidskleur uitgekozen, maar... vergeten naar de maat te kijken!!! Zit best lekker hoor: een panty maat 48/50 ongeveer opgetrokken tot aan je oksels en in je pumps dubbelgevouwen onder je tenen... Maar verder ging alles goed! :-)

Ze is geboren op 10 februari 2009 en haar naam is Tonya. Hoewel ze dus al iets meer dan een jaar jong is, is ze nog steeds een heerlijke pluizenbol. En de grappige overeenkomst met de andere jongedame bij wie Ghita en ik gisteren op kraamvisite gingen, is de fascinatie voor een stuk hout. Wiebel wiebel, ik sta zo leuk te schommelen...

Op de prachtige datum 09-09-09 geboren en dus is haar naam Naui, negen in Hindi. Afgelopen donderdag bekeek ze de buitenwereld voor het eerst en dus stonden wij midden tussen fotografen met de meest bizarre telelenzen te genieten van deze dondersteen. Moeders liet zich het geklier aanleunen, maar als het te gortig werd, kreeg Naui een tik waar ze van omrolde...

 

Deze twee jongedames hebben gisteren eigenlijk wel onze volle aandacht gekregen. Meer plaatjes zien? Doe maar klik...

Katrien: Oh leuk, ze roept me. Gauw naar haar toe rennen. Ze tilt me op, heerlijk, even lekker kroelen... Wat doet ze nou? Waar gaan we nou op staan? En wat doet dat gekke ding met dat wijzertje en die cijfers? Ach, ze houdt me vast en ik vind haar lief...

Oh, ik mag weer los. Toch jammer. Maar waarom loopt ze nou de hele tijd te lachen?

 

Lara: Dit meen je niet, bijna 9 kilo... BIJNA 9 KILO! Ach, des te meer heb ik om van te houden. Maar ik kom niet meer bij...  

Terwijl ik de supermarkt uitloop, zie ik een oudere vrouw met een rollator die voor een meneer langs loopt, die naar binnen wil. De mevrouw is zich van geen kwaad bewust maar de man vindt dat in elk geval de omstanders dan moeten horen dat 'zo'n oud mens levensgevaarlijk is met zo'n ding en dat ze de hele dag de tijd heeft om boodschappen te doen, dus waarom moet dat als het druk is'. Ik zwijg want heb geen wijze woorden.

 

Nadat ik de bus in ben gestapt en een zitplaats heb gevonden, kijk ik hoe drie moeders met kinderwagens midden in de bus (op de plek die voor kinderwagens is bedoeld) om elkaar heen manouvreren met een glimlach op hun gezicht, tot ze allemaal een plekje hebben. Drie oudere dames slaan het tafereel ook gade en vinden dat in elk geval de andere passagiers dan maar moeten horen dat 'moeders net zo goed kunnen lopen als ze zo nodig willen winkelen en dat het een schande is dat oudere mensen met rollators daar niet mogen staan, want die kunnen ook niet lopen.' Ik zwijg want heb geen wijze woorden.

 

Ze zijn nog niet klaar, want hierna gaat de rest van de bevolking over de tong. In een multicultistad als Rotjeknor kun je verwachten dat allerlei nationaliteiten in één zo'n voertuig zitten. Hoewel ik mijn oren probeer af te sluiten voor wat ze zeggen, schaam ik me plaatsvervangend voor hun woorden. En ook al hadden ze dat graag gewild, ik ga echt niet op mijn log zetten wat zij wilden dat iedereen zou horen. Ik zwijg want heb geen wijze woorden.

 

Mijn intercomzoemer gaat. Ik vraag wie daar is. Er komt geen antwoord. Nogmaals vraag ik wie er aanbelt. Een stem antwoordt dat ik het oudste beroep ter wereld uitoefen, waarop diverse anderen in lachen uitbarsten. Ik zwijg en kan er nu gewoon een eind aan maken door de hoorn op de haak te hangen. Later zie ik dat mijn brievenbus  en die van medebewoners van een soortgelijke tekst is voorzien. Ik zwijg want heb toch geen toehoorders.

 

78% van de Nederlanders vindt dat we aardiger voor elkaar moeten zijn. Ik heb dit weekend blijkbaar diverse aardbewoners uit die 22% restgroep ervaren. Ik zwijg niet langer...

Al zeg ik het zelf: ik word steeds handiger in het klussen hier thuis. Inmiddels draai ik mijn hand niet meer om voor het inkorten van een verlengsnoer en ik heb al twee keer een lamp opgehangen... (En dat laatste vind ik zelf een hele prestatie voor iemand die electriciteit maar een griezelig fenomeen vindt!)

Maar nu had ik een iets andere uitdaging voor ogen. Eén van de fijne kluswinkels waar ik graag kom, heeft weer stickers uitgedeeld: stickers plakken, korting pakken. Dat kwam goed uit, want ik wilde graag een extra werkblad in de keuken maken, boven de wasmachine en droger. Maman & moi togen vanmorgen naar de kluswinkel en daar huppelde ik heen en weer tussen twee paden met bladen. Nadat ik mijn keuze (zwart/grijs gespikkeld) had gemaakt, moest ik ook nog zorgen voor goede plankendragers, tenslotte is zo'n werkblad niet echt een dun plankje en ik wilde er een klein stukje af laten zagen.

 

Een beroepsklusser (lees medewerker) vertelde echter dat ik dat beter niet kon doen, want hun cirkelzaag zou alleen maar voor beschadigingen zorgen. Nee, ik moest een laminaatzaagje kopen voor de decoupeerzaag die ik deze week in bruikleen heb. Huh, laminaatzaagje voor een keukenwerkblad? Maar goed, ik ging ervan uit dat hij echt wel wist wat hij zei. Hij had minder vertrouwen in mijn kunnen, bleek uit zijn ietwat wantrouwende blik, die meer zei: Ja hoor, weer zo'n muts die gaat hobbyen... Zelfs mijn: 'Ja maar, ik ben best handig hoor', bracht daar geen verandering in. Dan niet.

 

Terwijl ik een laminaatzaagje stond uit te zoeken, viel mijn oog op een gatenboor... Hm, briljant, daarmee kon ik een gat boren voor de snoeren van de wasmachine en droger. Kom jij ook maar bij mij wonen, jij past bij die mooie accuboormachine die ik voor mijn verjaardag kreeg vorig jaar. Plandendragers, schroeven, enz. Klaar!

Voor de zekerheid liep ik weer de halve kluswinkel door naar mijn beroepsklusser en wonder boven wonder: "Ja, perfect, je hebt precies de juiste spullen uitgekozen, ik zou zeggen, vul een sollicitatieformulier in, jij snapt het!"

En nu wil ik zo graag dat hij ook op Punt rondkijkt, want hallo, joehoe, zeg eens eerlijk: 't is niet gek dat ik nogal trots ben op klusteam Maman & Moi... Toch?

Compleet met een afgeronde hoek, zodat je een mooie bocht kunt maken bij het binnen komen van de keuken. (Morgen nog even de rand afwerken.) Het kost een paar uurtjes en de rest van het weekend voer ik niet veel meer uit denk ik, maar dan heb je ook wat!

En als spetterende afsluiter van deze bijzondere week was het vandaag weer tijd voor het Lupardi Carnaval: het carnavalsfeest voor mensen met een beperking.

Laar heeft met stoelen gesjouwd, consumptiebonnen verkocht, gedanst, gezongen en gesprongen en weer heeeeeeeeel veeeeeeeeeel foto's gemaakt, waarvan ik er uiteraard ook hier weer een paar zal plaatsen, maar vooral genoten omdat ze al die mensen zag genieten... Deze week krijgt als titel: Moe maar voldaan...!

Zoals ik net al beschreef, ben ik best wel moe en als ik in de spiegel kijk, zie ik dat ook. Ik liep vanavond na het werk naar huis en was blij dat het voor het eerst deze week geen latertje was. Terwijl ik (voor mijn gevoel) voort sjokte, ving ik een gesprek tussen twee mannen achter me op. Niet dat dat zo moeilijk was, want ze waren nogal luidruchtig: "So he en ik ben gewoon al 27 man! Ik bedacht me van de week... bla bla bla." "Ja, maar ik moet ook die dingen gaan regelen, we zijn hartstikke oud man!" "Dus ik bedacht me dat ik straks 28 word, al 28 man!" (Met een enorme nadruk op de woorden AL 28!!!)

Tja, ik ben moe, maar nog steeds een kletsmajoor... Ik draaide me om en zei:"Kom op, ik ben tien jaar ouder en door jullie voel ik me nu bijna bejaard en toe aan een rollator, hou een beetje rekening met mijn ego, willen jullie?" Ze vielen stil, maar zagen aan me dat ik wel lol had. Ze schoten in de lach en terwijl ze de hoek om sloegen, riep één van de twee me na:"Maar u ziet er best wel goed uit hoor voor die leeftijd, mevrouw!" Dahag compliment: u en mevrouw, killing! :-)

Vorige week is er in Capelle a/d IJssel een bedrijfswasserij uitgebrand. Aangezien ik uit persoonlijke ervaring weet dat je zoiets never nooit niet mee wilt maken, gun ik het niemand en dus ook onze concullega niet. (Buiten het wassen ervan, verkoopt dit bedrijf namelijk ook bedrijfskleding.)

Binnen een paar dagen kwamen we erachter dat ze nog veeeeeeeeeeeeel meer wassen: een van onze grootste klanten, een groep verzorgingshuizen voor ouderen, belde dat van heel veel bewoners ook alle kleding verbrand is, hun bovenkleding maar ook hun ondergoed, sokken, panty's, pyama's en nachthemden. Of wij wat konden regelen?

 

Nu wil het geval dat ik in 1995 solliciteerde voor de baan van verkoopster  bij W... Lingerie & Nachtmode. En het geval wil ook dat ik het blauwe multomapje met al die contacten uit die jaren altijd heb bewaard. Na het telefoontje van onze klant heb ik dat mapje opgediept en nu, een kleine week later, zit ik best wel moe en met best wel (spier)pijn op de bank. Zoals al mijn collega's vanmorgen vertelden dat ze best wel moe zijn en best wel spierpijn hebben.

(dit is alleen het ondergoed, een groot gedeelte stond beneden

in de winkel opgestapeld...)

 

We zijn deze week zelfs op tv geweest bij Rijnmond Nieuws, ik heb nog meer mooie contacten opgedaan die niet in het blauwe mapje, maar in mijn Outlook zijn opgenomen, maar bovenal hebben we de afgelopen dagen zo'n vijfentwintigduizend sokken, panty's, bh's, slips, (nacht)hemden en pyama's door onze handen laten gaan en vanmorgen vroeg reed onze bus voor de laatste keer volgeladen naar de laatste twee verzorgingshuizen. 

Het was een heel bijzonder uitstapje "down Memory Lane" en ik hoop echt dat de bewoners blij zijn, maar zo is het goed, we zijn weer W... Bedrijfskleding.