Maandag was het zover: de proefblokkade. Na een kort intake gesprek mocht ik mijn spannende ok jasje aantrekken en in het bed kruipen. Best maf om daar in zo’n bed rond gereden te worden, terwijl je op dat moment natuurlijk nog niks hebt... In de verkoever stelden de aanwezige medewerkers zich aan me voor en “herkenden” gelijk Lara want ik kreeg als enige patiënt een roze haarnetje, moooooooooi! Daarna was iedereen bovenmatig geïnteresseerd in de aantekening op mijn kaart: allergisch voor insectenbeten met een grappig gesprek over fruitvliegjes als gevolg.

Iedereen ging weer verder met zijn werk en ik had alle tijd om me te vervelen en rond te kijken, want bij mij hoefde er geen infuus of zo te worden aangelegd. De chirurgische dagbehandeling heeft een eigen afdeling met drie OK’s met zeer uiteenlopende patiënten. Schuin tegenover mij lag een vrouw continu op de klok te kijken en opeens riep ze: Duurt het nog lang, want om negen uur springen wel mijn eieren, dat weten jullie toch? Dusssssss. Het duurde niet lang, want een minuut later werd ze weggehaald. In haar plaats kwam een meneer te liggen. Hij moest een soort kijkoperatie in zijn knie ondergaan. Het infuus werd aangelegd en de dame die dat deed, vroeg om welk been het ging. Hij keek haar zonderling aan en zei: Nou, daar kunnen ze zich niet echt in vergissen. Op dat moment bewoog hij zijn andere been, of ten minste de bovenkant, want hij was aan een kant al het merendeel kwijt. De verpleegkundige werd knalrood, zei: Oh sorry, dat had ik nog niet gezien en iedereen schoot in de lach, die meneer als hardste.